Die Römische Villa oder Eijentlich gäht et duar
De „Volksfreund“ as fir mancheräänen
– wobéi mir daat nöt 'lään so scheint –
mat döm, wat sein Reporter määnen,
nur selten och „des Volkes Freund“.
Weil oftmaols göt dao iwertriwwen
u' mooß ma daat damääst ertraon,
hot doch, wat hön zeletzt geschriwwen,
öm Faaß de Boddem ousgeschlaon.
Fir bei d'n Hiehnern matzegaggern,
probiert ma'n Saach, die längst passé,
nöt weg-, nää, liewer heechzebaggern:
Ees römisch' Villa däät näs weh.
Et stömmt – wo frieher Griawer woaren,
siehn éich schu' lang vu' Luddes her
op daat, wat an d'n Achtzijer-Joahren,
wenn't duh erhaale' bliwwe' wär,
erönnert hätt' a' Liesch u Reinich
vum Moartplaatz ous noch dousend Joahr,
dat eesen Ursprung höchstwahrscheinlich
en römisch Herrschaftsvilla woar.
Vill Leit diehn daat noch haut bedauern,
wozu de Schääle'mann gehiart,
doch sollt' ma nöt op Fehler lauern –
se hun doch all' dazugeliahrt...
Statt haut, weil séi't Gelänn duh schléifen,
nao vierzich Joahr noch dropzeschlaon,
sollt' jederäänen doch begréifen,
wat éich maol gäar op Hochdéitsch saon:
Im Text, der Altes hochgerüttelt,
wird ja der Fährmann aufgeführt,
doch hätt' der nicht den Kopf geschüttelt,
würd' er von mir wie folgt zitiert:
Der „Volksfreund“ soll sein Süppchen kochen,
doch hilft heut' keinem, was er sagt –
nicht denen, die es einst „verbrochen“,
noch jenen, die es einst beklagt.
Et Schääle'männchi
(Hubert Ludwig, im Oktober 2026)
Text als PDF, bitte anklicken: